در صنعت پارچه ، چندین اصطلاح کلیدی وجود دارد که دانش اساسی برای داوری و توصیف عملکرد پارچه ، به ویژه در پارچه های نظامی ، فضای باز یا کاربردی (مانند پارچه های استتار ، پوسته های نرم ، پارچه های آکسفورد و غیره) است. اصطلاحات اصلی هسته شامل تعداد پیچ و تاب ، ساختار بافتنی و وزن گرم است که در زیر با جزئیات معرفی شده است:
1. شمارش وارپ
"شمارش WARP" به ضخامت نخ مورد استفاده در جهت طول پارچه اشاره دارد. هرچه تعداد بزرگتر باشد ، نخ ریزتر و تعداد آن نیز کوچکتر باشد ، نخ ضخیم تر است. واحدهای متداول برای تعداد WARP "NE" (NE) یا "NM" (NM) هستند. NE (مانند 16s ، 40s و غیره) در صنعت رایج تر است. به عنوان مثال ، 40S به این معنی است که نخ ریزتر است و اغلب برای پارچه های سبک تر مانند پیراهن استفاده می شود. در حالی که 16S درشت تر است و برای لباس های کاری ، لباس های نظامی و موارد دیگر که به قدرت نیاز دارند ، مناسب است.
2. روش بافندگی
روش بافندگی به نحوه درهم آمیختن نخ های پیچ و تاب اشاره دارد. روشهای مختلف بافندگی ، بافت ، احساس ، سفتی و دامنه کاربرد پارچه را تعیین می کند. چندین روش مشترک بافندگی عبارتند از:
بافندگی ساده: اساسی ترین روش بافندگی ، با نخ های پیچ و تاب و یک در زیر و یک در زیر ، با یک ساختار محکم و یک سطح صاف ، مناسب برای پارچه آکسفورد ، تافتا و غیره.
TWILL: نخ های پیچ و تاب و پیچیده برای ایجاد یک الگوی شیب دار ، که دارای نرمی و استحکام خوبی است ، در هم تنیده شده اند و اغلب در پارچه TC Twill ، جین و غیره استفاده می شود.
ساتن: فاصله نخ طولانی تر است ، سطح پارچه صاف ، براق است و چگالی بالایی دارد که برای روکش های سطح بالا ، پارچه های لباس و غیره مناسب است.
ساختار مش/لانه زنبوری: سوراخ های پارچه از طریق یک ساختار خاص شکل می گیرد که دارای نفوذپذیری هوا مناسب است و اغلب برای پارچه تنفس استتار یا مش تاکتیکی استفاده می شود.
بافندگی دو رنگ/دو طرفه: نخ های پیچ و تاب و پیچ از رنگ ها یا مواد مختلفی برای ایجاد یک اثر دو رنگ یا پارچه ای با طرف های مختلف جلو و عقب استفاده می کنند ، که اغلب برای پارچه های کامپوزیت مانند Alova و Soft Shell استفاده می شود.
3 وزن گرم (GSM)
گرم در هر متر مربع (GSM) یک پارامتر مهم برای اندازه گیری ضخامت پارچه است. این نشان دهنده وزن پارچه در هر متر مربع است. هرچه وزن بیشتر باشد ، پارچه ضخیم تر و گرم شدن و پوشش گرما بهتر می شود. دامنه وزن مشترک به شرح زیر است:
60-120 g: سبک وزن ، مناسب برای پارچه های سبک وزن مانند روکش ، پیراهن ، تافت پلی استر و غیره.
120-250 G: وزن متوسط ، مناسب برای کتهای معمولی ، لباس کار ، پارچه آکسفورد ، پنبه پلی استر و غیره.
بالاتر از 250 گرم: ضخیم ، اغلب برای لباس های زمستانی یا در فضای باز با استحکام بالا مانند لباس پنبه ای ، کامپوزیت های پشم گوسفند ، پوسته های نرم و غیره استفاده می شود.
سایر اصطلاحات متداول اضافه شده است
علاوه بر سه عنصر اصلی فوق ، اصطلاحات مشترکی نیز وجود دارد که بسیار عملی هستند:
شمارش نخ Weft: با ضخامت نخ Weft مطابقت دارد و در رابطه با شمارش نخ Warp برای تعیین تراکم پارچه کلی استفاده می شود.
عرض: به عرض مؤثر پارچه ، در سانتی متر (مانند 150 سانتی متر ، 160 سانتی متر) ، معمولاً همراه با وزن اشاره دارد تا وزن پارچه در واحد را تعیین کند.
تراکم: تعداد نخ های پیچ و تاب را در هر واحد نشان می دهد ، به عنوان مثال ، 76 110 110 به معنی 110 نخ پیچ و 76 نخ در هر اینچ است.
Denier: به ویژه برای الیاف نایلون و پلی استر استفاده می شود ، ضخامت نخ مانند 600D و 900D را نشان می دهد. هرچه مقدار بزرگتر باشد ، نخ ضخیم تر است.
ساختار سازمان: معمولاً یک اصطلاح کلی برای ترکیبات بافندگی کامپوزیت ، مانند "ساده + مش" ، "دوقلوی دوتایی" و غیره ، برای پارچه های کاربردی استفاده می شود.
اتمام: نشان می دهد که آیا پارچه تحت درمان قرار گرفته است ، مانند کامپوزیت فیلم TPU ، پوشش PA ، تصفیه آب و غیره ، برای بهبود عملکرد پارچه استفاده می شود.
